ADRES KORESPONDENCYJNY DO BON CHILDREN'S HOME:

BON CHILDREN'S HOME

G.P.O BOX #23

SOLAN - 173212

HIMACHAL PRADESH

INDIA

Adres bezpośredni do sierocińca otrzymują Rodzice Serca w osobnych, indywidualnych plikach od koordynatora programu Adopcja Serca.

Imiona tybetańskie

Dla wszystkich polskich Rodziców Serca, którzy adoptowali dzieci z BCH w Dolanji, pragniemy przedstawić – jako ciekawostkę – semantykę imion tybetańskich poszczególnych dzieci, ażeby przybliżyć Wam etymologię słowotwórczą nadawania imion w kulturze tybetańskiej. Trzeba też nadmienić, że różni się ona od naszej (kultury zachodniej) tym, że nie występują w niej nazwiska, a jedynie jedno, dwa lub więcej imion, nadawanych jednej osobie. Imiona te, oprócz skrótów językowych, łączących w jeden wyraz obydwa imiona w niektórych przypadkach, posiadają znaczenie metaforyczne i opisowe (zjawiskowe). To jest charakterystyczne dla kultury tybetańskiej.

W jednej z książek Sandy Johnson – amerykańskiej antropolog – opisana jest bliska zbieżność semantyczna i kulturowa Tybetańczyków z plemieniem Indian amerykańskich Navaho, którzy również w podobny sposób określali imionami swoją indywidualną tożsamość.

Niezależnie od badań antropologicznych Sandy Johnson, podobnych spostrzeżeń dokonał Jego Świątobliwość Dalaj Lama XIV, podczas wizyty w rezerwacie Indian Navaho w latach 90. XX w. Natomiast ostatnie odkrycia naukowe dowiodły, że Indianie amerykańscy nie byli autochtonami na kontynencie Ameryki Północnej, albowiem ich dalecy przodkowie prawdopodobnie pochodzili z Azji Centralnej i w epoce lodowcowej przemierzyli Cieśninę Beringa łączącą obydwie kontynentalne płyty. Być może tu należy szukać źródła kulturowego podobieństwa Tybetańczyków i Indian Navaho.

A oto tłumaczenie większości imion Dzieci z języka kraju Bod, czyli Tybetu:

Chłopcy:

Dziewczynki:

Tłumaczenie: Specjalne podziękowania dla Nadzora - Polskiego Mnicha przebywającego w Nepalu - oraz dla Piotra Wasyla za udostępnienie kontaktu.

Opracowanie: Hanna Otwinowska

Współpraca: Ewa Murawska

HISTORIA POWSTANIA TYBETAŃSKIEGO DOMU DZIECKA (Bon Children's Home) W INDYJSKIEJ WSI DOLANJI W ZACHODNICH HIMALAJACH

Po zajęciu Tybetu Centralnego i Zachodniego przez Chiny w 1959 roku, wielu Tybetańczyków uciekło do Nepalu i Indii, wśród nich także rodziny wyznające starą, tradycyjną religię tybetańską zwaną bon, która przez wieki wymieszała się z buddyzmem. Zarówno w Tybecie, jak i na emigracji wyznawcy bon traktowani byli przez pozostałych Tybetańczyków, wyznających buddyzm tybetański, a stanowiących zdecydowaną większość populacji, pejoratywnie, jako osoby prymitywne, niedouczone, wierzące w zabobony.

Dzieci bon w szkołach często były dyskryminowane przez tybetańskich nauczycieli buddyjskich. Warto tutaj dodać, że bonpowie stanowią zaledwie 1% wszystkich Tybetańczyków na emigracji. Do końca lat 60-tych większość przebywających wtedy na emigracji Tybetańczyków bonpo pracowała w Himalajach przy budowie dróg. Ta ekstremalnie ciężka praca spowodowała śmierć wysokiego odsetka populacji bonpo, także XXXII opata Menri – Sherab Lodro (czyt.: sierab lodro) w 1963 roku, który zmarł w wieku 28 lat. Opat klasztoru Menri jest uznawany za głowę religii i szkoły bon, tak jak dalaj lama jest głową szkoły gelukpa.

Władze osiedla w Dolanji sprowadzały tutaj przez lata z Nepalu i Indii rodziny bon, a od lat 80-tych także i same dzieci do założonych tam sierocińców i szkoły. W 1983 głowa klasztoru, zdając sobie sprawę, że dzieci uchodźców rozsianych po Himalajach praktycznie pozbawione są edukacji, a tym bardziej tradycyjnego nauczania religii bon, założył hostel dla chłopców, zwany Bon Children’s Welfare Centre (BCWC) i wyznaczył na organizatora i dyrektora młodego wówczas, bo 23-letniego, lecz bardzo energicznego mnicha Tenzina Namgyala Chongtula Rinpoche (czyt.: tenzin namdzial czongtul rinpocze). Pierwsza grupa dzieci liczyła 30-40 chłopców.

Sierociniec Bon Children’s Home

Dzieci uczęszczają do miejscowej szkoły i uczestniczą w uroczystościach świątynnych, poznając w ten sposób swoją rdzenną kulturę i religię. Kontakt z rodzinami mają sporadyczny ze względu na odległości i koszta. W ciągu roku przybywa od 20 do 60 nowych dzieci, na ogół w okresie zimowym, by złagodzić szok klimatyczny (Dolanji leży w strefie monsunowej, w przeciwieństwie do większości wysokogórskich wiosek himalajskich, z których pochodzą dzieci). System sprowadzania dzieci do opiera się na regularnych kontaktach lamów z liderami wioskowych społeczności, w których mieszkają wyznawcy bon. Liderzy wybierają dzieci i w grupach przysyłają je do Dolanji. Od 2001 roku coraz więcej rodzin i liderów wioskowych wysyła dzieci do osiedla w obawie przed branką, jaką stosują partyzanci maoistowscy w Nepalu.

Celem prowadzenia BCH jest przetrwanie i rozwój tradycji, języka i religii bon jako pierwotnej kultury Tybetu, będącej podstawą tożsamości tej społeczności, a także zapewnienie dzieciom wykształcenia umożliwiającego wyrwanie się z biedy społecznej i nędzy materialnej ich rodzin oraz przygotowanie nowego pokolenia działaczy na rzecz rozwoju własnych społeczności lokalnych, z których pochodzą.

W Polsce pomoc dla dzieci z Dolanji rozpoczęto w 2001 roku, a od 2004 roku jest ona dość regularna. Do października 2005 roku 15 dzieci z obu sierocińców miało polskich sponsorów indywidualnych. Obecnie jest kilkuset Rodziców Serca oraz darczyńców przekazujących pieniądze na potrzeby ogólne. Rodzice Serca nawiązali osobiste relacje ze swoimi podopiecznymi, wysyłają dla nich listy i paczki z podarunkami. Co roku grupa sponsorów odwiedza dzieci w Dolanji. Dotychczas 5 wolontariuszy z Polski pomagało w sierocińcach podczas swoich urlopów wakacyjnych.

Działacze społeczni i sponsorzy w celu zintegrowania pomocy na rzecz dzieci z Dolanji założyli fundację pod nazwą: Nyatri - Fundacja Pomocy Dzieciom Tybetu.