Cel Fundacji

Celem Fundacji jest organizacja wszechstronnej działalności w zakresie pomocy uchodźcom tybetańskim, ochrony zdrowia oraz ratowania życia, w tym wspierania i prowadzenia inicjatyw o charakterze zdrowotnym, edukacyjnym oraz charytatywnym mającej na celu zachowanie przy życiu narodu tybetańskiego wraz z jego unikalnym w świecie dziedzictwem kulturowym.

Fundacja realizuje swoje cele poprzez

1. pomoc finansową i rzeczową dla uchodźców tybetańskich;
2. organizowanie i finansowanie zakupu specjalistycznego sprzętu medycznego oraz lekarstw niezbędnych dla ratowania życia lub zdrowia uchodźców tybetańskich;
3. wspieranie organizacyjne, rzeczowe i finansowe budowy, remontów i modernizacji ośrodków dla uchodźców tybetańskich;
4. wspieranie organizacyjne, rzeczowe i finansowe podmiotów prowadzących działalność w zakresie edukacji uchodźców tybetańskich;
5. działalność edukacyjną, wydawniczą i badawczą.

Obecna działalność Fundacji skierowana jest całkowicie na rzecz tybetańskiego sierocińca Bon Children’s Home (BCH) usytuowanego w obozie uchodźstwa tybetańskiego w Dolanji, stan Himachal Pradesh w Indiach.

Informacje o sierocińcu Bon Children’s

Sierociniec BCH został założony w 1987 roku przez tybetańskiego mnicha i nauczyciela religii bon – Nyimę Dakpę Rinpocze, który jest obecnie dyrektorem BCH. Pierwsza grupa dzieci liczyła 45 osób. W połowie 2008 roku w BCH mieszkało 300 dzieci. Sierociniec został założony na terenie obozu skupiającego uchodźców tybetańskich wychowanych w kulturze i religii bon (rodzima kultura i religia tybetańska), w pobliżu szkoły podstawowej dla Tybetańczyków, do której dzieci z BCH uczęszczają. Szkoła liczy 10 klas. Kontynuowanie nauki w szkole średniej i na poziomie akademickim odbywa się poza wioską i w całości uzależnione jest od posiadania przez ucznia rodzica serca z Zachodu. Dalszą naukę najlepszych uczniów, którzy nie mają swoich sponsorów, finansuje sierociniec z wpłat ogólnych na rzecz BCH.

Ogólne wiadomości o dzieciach

Dzieci pochodzą z rodzin skrajnie biednych, tybetańskich bądź pochodzenia tybetańskiego, zamieszkałych głównie w nepalskich Himalajach, ale także w Tybecie, Indiach i Bhutanie, wychowanych w kulturze i religii bon. Rodzice nie mieli możliwości zapewnienia dzieciom wykształcenia i godziwego utrzymania, dlatego wysłali je do BCH. Nie zrzekli się praw rodzicielskich i mają nadzieję, że w wieku dorosłym dzieci będą – dzięki lepszemu wykształceniu – pomagały swoim rodzinom bądź społecznościom, z których pochodzą. Sierociniec BCH ma za zadanie utrzymać, wychować i wykształcić dzieci zgodnie z indyjskim prawem i systemem edukacji oraz z tybetańskim wychowaniem, religią i tradycją bon.

Status dzieci

Prawna sytuacja dzieci jest skomplikowana i trudna. Ich rodzice są uchodźcami tybetańskimi, na ogół osiadłymi w Himalajach nepalskich na prawach pobytu tolerowanego. Dzieci uchodźców, urodzone poza granicami kraju macierzystego, posiadają taki status, jak ich rodzice. W praktyce, do ukończenia 18 roku życia dzieci nie posiadają papierów stwierdzających ich tożsamość. Nie mogą więc podróżować, ani nie przysługują im prawa obywatelskie, poza tymi, jakie nadały im rządy nepalski i indyjski w ramach pobytu w obozie uchodźczym, np. prawo do edukacji. Po uzyskaniu pełnoletności wychowankowie BCH mogą ubiegać się w kraju, w którym się urodzili (Nepal , Indie lub Bhutan) o status uchodźcy i otrzymać dokumenty podróżne (Travel Documents), umożliwiające im przemieszczanie się poza Nepal, Indie i Bhutan. Dzieci, których rodzice nie żyją, nie mogą być adoptowane, gdyż prawo nepalskie (większość dzieci urodziła się w Nepalu) nie przewiduje międzynarodowej adopcji dzieci nie posiadających żadnego statusu obywatelskiego. Można powiedzieć, że są uchodźcami zamkniętymi w klatce krajowych i międzynarodowych przepisów prawnych. Ich całą nadzieją jest dobre wykształcenie, które w wieku dorosłym zapewni im posiadanie jakichkolwiek praw człowieka.

Cele Bon Children’s Home

1. wychowanie dzieci w duchu wzajemnej pomocy społecznej i obywatelskiej;
2. uświadomienie dzieciom konieczności pomagania innym ludziom;
3. stworzenie podwalin nowej elity, która przyczyni się – dzięki lepszemu
4. wykształceniu i szerszym horyzontom – do wydobycia z nędzy społeczno-ekonomicznej społeczności, z których dzieci pochodzą;
5. rozwój u dzieci świadomości potrzeby zdobywania lepszego i wyższego wykształcenia;
6. uświadomienie dzieciom konieczności podtrzymywania i rozwoju własnej, rodzimej kultury, religii i tradycji.
    

Utrzymanie sierocińca – pomoc Fundacji Nyatri

Do 2001 roku wszystkie dzieci, a do 2007 roku jeszcze część z nich mieszkała w lepiankach. Na szczęście szwajcarska fundacja Children’s Village sfinansowała wybudowanie 5 domów mieszkalnych dla 300 dzieci. Fundacja Nyatri dołożyła się do ich wyposażenia. W XXI wieku kilka fundacji z Zachodu wspiera sierociniec, jednak największą z nich, tzn. skupiającą największą liczbę sponsorów, jest polska Fundacja „Nyatri”. We wrześniu 2008 roku zarejestrowanych było ponad 170 polskich rodziców serca utrzymujących ponad 180 dzieci. Ponadto polscy darczyńcy wpłacają pieniądze na inne potrzeby sierocińca, takie jak ogrzewanie solarne, wyposażenie pokoi, zakup lekarstw, śpiworów, przyborów szkolnych, odzieży i butów. w ramach Programu Edukacyjnego Polacy wpłacają pieniądze na stypendia dla młodzieży wychowanej w BCH, uczącej się na uczelniach w Indiach, a także utrzymywali przez 1,5 roku dwóch Tybetańczyków studiujących na polskich uniwersytetach.